Początkowo nie istniał ściśle określony system malowania samolotów. Używane samoloty pozostawiano w malowaniu w jakim je zakupiono. Dopiero w połowie lat dwudziestych wprowadzono dwa systemy.
1. Pomalowano samoloty w całości na srebrny kolor - Hopea (FS 17178)

2. Malowanie całego samolotu farbą ciemnozieloną - Vihrea (ok.FS 34102)
                   
Na początku lat trzydziestych często spotykany był kamuflaż, w którym górne i boczne powierzchnie malowano w kolorze ciemnozielonym - Vihrea (ok.FS 34102), a dolne srebrnym - Hopea (FS 17178). W ten sposób pomalowanych było większość samolotów podczas wojny z ZSRR w latach 1939-40.
                    
Od listopada 1940 roku wprowadzano nowy wzór kamuflażu polegający na malowaniu górnych i bocznych powierzchnie kolorem oliwkowozielonym - Oliivin vihrea (FS 34098 farba ta jednak, pod wpływem warunków atmosferycznych, szybko zmieniała kolor do FS 34087) i czarnej (FS 37038)
Dolne powierzchnie pozostawały w kolorze srebrnym, jasnoszarym - Vaaleanharmaa (FS 36492) samoloty z Włoch., jasnoniebieskim - Vaaleansininen (poczatkowo FS 35414 a od 7 maja 1942 niemiecka farba Hellblau 65 FS 35352)
Istniały dwa schematy nakładania barw na górnych i bocznych powierzchniach.
1. Faliste czarne pasy na ciemnozielonym tle.

2. Wzorowany na niemieckim, z ostrymi, łamanymi granicami kolorów.
                  
W Lotnictwie Fińskim często pozostawiano samolot w kamuflażu w jakim były dostarczone do Finlandii (np. Gladiator, Blenheim, Fiat G.50, Me-109) , lub zdobyte (samoloty radzieckie)
                   
Pod koniec lat czterdziestych powrócono do jednolitego srebrnego malowania.